Skip to content

Schemerlicht: Dylan in de Music Hall

november 1, 2013

People are crazy and times are strange
I’m locked in tight, I’m out of range
I used to care, but things have changed

Dylan speelde in Nederland dus ging ik kijken. Dat stuit op onbegrip. Het is anno 2013 logischer om -gekleed in het rood- naar Borsato te gaan dan  -gekleed in een willekeurige kleur- naar Dylan. De recensies van de concerten zijn overwegend negatief. Het AD ging ver door Dylan even authentiek als Wolter Kroes met een bronchites te noemen. De strekking van de overige artikelen laat zich raden: een 72-jarige met een stem die pruttelt als een kapotte uitlaat (NRC) hoort niet meer op een podium thuis.

Voor wie nooit verder kijkt zijn ze ook lastig: die in songs verpakte levenslessen. Mijn vierde Dylan-concert was een hoogtepunt: het beste tot nu toe. Wat opviel was de serene rust in de zaal. Dankbaar en ingetogen werd er geluisterd naar de songs. Mooie songs. Songs van het prachtige Tempest. Filmpjes en foto’s werden nauwelijks geschoten, ook al omdat vooraf dringend verzocht was de telefoons op zak te houden. Typisch Dylan-publiek? Helaas niet. Mijn vorige drie bezoeken kenmerkten zich door een met elkaar pratende massa, mijmerend over vroeger en vakanties. Dylan stond toen ver weg, verstopt achter zijn band en verscholen onder zijn hoed. Nu stonden wij beter, maar belangrijker: Dylan was beter.

Dit was een bijzondere avond. Op geringe afstand van het podium keken wij Bob in de ogen. Zo nu en dan trad hij op de voorgrond: staand voor zijn magnifieke band speelde hij mondharmonica. Het licht was fantastisch afgesteld. Schemerlicht. Mystiek licht. De Music Hall voelde zelden zo intiem. De duistere setting was het best denkbare decor voor de sfeervolle nummers die passeerden. Dylans stem was goed en helder, perfect passend bij zijn wat latere oeuvre.

Voor de pauze sprak Dylan tegen de zaal. Iets over een korte onderbreking. De sensatie die zoiets kleins teweegbrengt past bij de mystiek rond de zanger, die ’s middags nog even het Amstel Hotel verliet maar direct werd gespot. Ook een dergelijke momentopname past bij de mystiek: je ziet hem wel maar toch weer niet. Precies als op het podium. Dylan staat dichtbij, maar veel meer dan een schim zal hij nooit worden. Die niet te overbruggen afstand voelt gepast.

Als tijdens Forgetful heart de grenzen vervagen tussen twee werelden is het donker noch licht. In het schemerlicht is plaats voor hen die deze nieuwe wereld snappen, die erkennen dat magie alleen bereikbaar is langs duistere, verborgen paden. Verdwalen ligt op de loer, maar Dylan helpt een leven lang. De meeste dingen zijn veranderd. De 72-jarige muzikant blijft de beste gids.

Advertisements
2 reacties leave one →
  1. Gert Aanen permalink
    november 3, 2013 11:03 pm

    Prachtige recensie! en wat het AD betreft: deze meneer Raatgever houdt niet van Bob Dylan, dat is overduidelijk, maar toont geen enkel respect voor iemand die blijkbaar toch jaar in jaar uit honderdduizenden mensen boeit tijdens zijn live optredens

    • november 5, 2013 8:37 pm

      Beste Gert,
      Bedankt voor je reactie. Stefan Raatgever schreef ooit over de muziek van Kane: ‘Rauw en puur’…. Dat zegt alles lijkt mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: